आई

My very first attempt at a Marathi poem...written 3 years ago..found it in my diary lying in a corner of my cupboard at home...

तू गेलीस ती रात्रा अजूनही दोळ्यान्समोर आहे
माझ्या हातातला तुझा हात कायमच थोर आहे!
खूप काही शिकय्चे होते
खूप काही बोलायचे होते
मनातले गुपीत फक्त तुलाच सांगायचे होते
आठवतायत आपल्या दुपारच्या गप्पा?
तुझ्याच कुशीत मीटायच्या पापण्या हलक्या!
संध्याकाळची टेकडीवरची फेरी
आपल्या गप्पान्नी न्हाऊन नीघाय्ची सारी !
तुझ्या गीतांचे सूर कानावर अजूनही पडतात
तम्बोर्याच्या तारा मधेच ऐकू येतात
त्या पान्ढर्या पडद्यावर उमल्णार्या तुझ्या स्वप्नांच्या छटा
आणी मधेच वळणार्या नाजुक बटा!
खोलीत तुझा सुवास अजूनही दरवळतो
स्वप्नान्मधे तुझा सहवास आढळतो
ओल्या पापणया दमून शेवटी मीटतात
दुःखाने मग स्वप्नेही तुटतात !
तुझ्यामागे धावपळ करताना दिवस कसे उलटले, कळलच नाही...
आणी आता...काहीच नाही ?!
दीवसभर एक नकोशी भीती
मनात्ला एकटेपणा ; असूनही जरी प्रीती

...चैताली